ကၽြန္မေလ အခုတေလာ စိတ္ထဲ ေနရခက္ေသာ အေၾကာင္းအရင္းတြင္ အိမ္ကိစၥလည္း တစ္ခုပါ၀င္ေနပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အိမ္ရွာရေသာ အလုပ္ကလည္း လြယ္သလိုရွိသလို၊ ခက္သလိုလိုလည္းရွိပါတယ္။
ေၾသာ္ .... ေနစရာတစ္ခုေလးအတြက္ အရမ္းစဥ္းစာေနရတာပါပဲလားေနာ္၊
အိမ္ႏွင့္MRT ၾကားအကြာအေ၀း၊ အိမ္လခ၊ အလုပ္ႏွင့္အိမ္ အကြာအေ၀း၊ အတူေနရမဲ့အခန္းေဖာ္ကိစၥ၊ အိမ္ရွင္ျပႆနာ...... ဟူး
ကၽြန္မလိုခ်င္ေသာ အေနအထားအားလံုးအနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရ၊ ရွာရပါတယ္ရွင္....
အင္းေပါ့ေလ....... တစ္ခုခုကိုလိုခ်င္ေနသ၍ တစ္ခုခုကိုျပန္ေပးဆပ္ရၿမဲပါပဲေလ.......
ကၽြန္မအခုေနေနရတာေတြက House ဟုေခၚေသာ အိမ္မ်ိဳး မွာပါ။ Home ဟုအဓိပၺာယ္ရွိေသာ အိမ္မ်ိဳးေတြ မဟုတ္ပါဘူးရွင္။
တစ္ခါတေလ ကၽြန္မစဥ္းစာၾကည့္မိတယ္။ ျမန္မာျပည္က လူတစ္ခ်ိဳ႕ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာေနေသာ သူေတြကို အထင္ၾကီးတတ္ၾကတယ္ေနာ္... ကၽြန္မလည္းအရင္က အထင္ႀကီးေတာ့ႀကီးပါတယ္၊ဒါေပမဲ့ အရမ္းႀကီးေတာ့ အထင္မႀကီးခဲ့ပါဘူး၊ ပိုက္ဆံေတြေတာ့ရပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ေငြေတြရသေလာက္လည္း ေပးဆပ္ရမည့္ အလုပ္ခြန္အားေတြလည္း မနည္းေပးဆပ္ရမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္မိလိုပါ။ အမွန္တကယ္ပါပဲ အခုကၽြန္မလည္း လက္ေတြခံစားေနရပါၿပီ။ တခ်ိဳ႕ကဆို ႏိုင္ငံျခားသြားေနသူေတြကို ေကာင္းေကာင္းေန၊ေကာင္းေကာင္းစား ၿပီးေပ်ာ္ေနတယ္လို႔ ထင္တယ္ေနာ္။ အမွန္တကယ္ စာရင္းေကာက္ၾကည့္ရင္ မေပ်ာ္ေသာလူဦးေရ - အေရတြက္ ပိုမ်ားမွာလို႔ ကၽြန္မထင္မိပါတယ္။ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလုပ္တာ၀န္ေတြႏွင့္ပိေနၿပီး တခါတခါ ကိုယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြေတာင္ ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။
ကၽြန္မဆို အရင္ကျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္္။ မိဘေတြအရိပ္ေအာက္မွာ..... Home ႏွင့္တူေသာ အိမ္ေပါ႔....
ကၽြန္မ စားခ်ိန္၊အိပ္ခ်ိန္၊ေနစရာေနရာ၊ေငြေၾကး၊တျခားအိမ္မႈကိစၥေတြအားလံုး ဘာမွပူစရာမရွိဘူးပါ။
ကၽြန္မ စိတ္ညစ္စရာေတြလည္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နားလည္အားေပမဲ့သူ မိဘေတြ ႏွင့္အတူေနေနခိ်န္ေပါ့ေနာ္...
အခု ကၽြန္မ စိတ္ထဲ အလုပ္ကိစၥ၊ေငြေၾကး၊အိမ္အလုပ္၊စားရန္ကိစၥ၊ အားလံုး ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် စဥ္းစားေနရပါၿပီ။ ကိုယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြလည္း ဒီလိုပဲ အခ်ိန္ရွိသ၍ စဥ္းစားေနရသူေတြပဲ ၊ ကိုယ့္ကို ဘယ္သူကမွ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုေတာင္ အားလံုးအႏိုင္ႏုိင္ေတြျဖစ္ကုန္တာေပါ့....... စိတ္အားငယ္လို အားေပးမည့္ သူ က ကၽြန္မႏွင့္ အေ၀းဆံုးေနရာေတြမွာပါ။
အင္း..... ကၽြန္မ Air-con ေလးနဲ႔ Computer ေလးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။
Air-con ထဲေနၿပီး ေခြၽးျပန္ေနေသာ ကၽြန္မ၊ Customer မ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာတို႔ႏွင့္ ေျဖရွင္းေနရေသာ ျပႆနာေပါင္း မ်ားစြာႏွင့္ ကၽြန္မ၊ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း စာရင္းမကြာေအာင္ ႀကိဳးစားေနရေသာ ကၽြန္မ၊ ေနမေကာင္းလွ်င္ေတာင္ ေခါက္ဆြဲ ကို ကိုယ္တိုင္ျပဴတ္စားေနရေသာ ကၽြန္မ၊ စိတ္မေကာင္းလို႔ ရင္ထဲခံစားခ်က္ေတြ ကို ေျပာျပစရာမရွိေသာ ကၽြန္မ၊ အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာကို ရင္ဆိုင္ေနရေသာ ကၽြန္မ၊ ဒီလိုပါပဲေနာ္......
ရင္ထဲမွာ အတိုင္းအဆ မသိေအာင္ အထီးက်န္ဆန္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ လိုခ်င္ေသာ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မျပန္ေပးဆပ္ရတာပဲ .... ကၽြန္မ ခံႏိုင္ရမွာေပါ့ေနာ္......
အမွန္တကယ္ေျပာတာ..... ကၽြန္မ Singapore မွာ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ကၽြန္မလိုပဲ ကၽြန္မသိသေလာက္ မိတ္ေဆြေတြလည္း မေပ်ာ္ၾကဘူးထင္ပါတယ္.....
ကၽြန္မေလ ေရာက္ရာေနရာမွာ စိတ္မညစ္ေအာင္ေနတတ္ပါတယ္။ အေမဆိုေျပာတတ္တယ္။ သမီးက အိမ္ကိုလည္း မလြမ္းတတ္ဘူးလို႔... ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ Singapore ေရာက္ၿပီး 1 ႏွစ္ေက်ာ္တာနဲ႔တင္ အိမ္ကိုအရမ္းသတိရလာတယ္၊ အခုဆို ကၽြန္မ 2 ႏွစ္ေက်ာ္ေတာ့ေလ အရမ္းလည္း လြမ္းလာတတ္ပါၿပီ။
ဘယ္အရာေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမေလာက္ မေပ်ာ္တာေတာ့ တကယ္ပါပဲရွင္၊
အေဖ့ ကိုလည္းသတိရလို႔ မ်က္ရည္က်တတ္ၿပီ၊ အေမ့ကို သတိရလို႔ ငိုေနတတ္ၿပီ၊ ေမာင့္ ကို လြမ္းလို႔လည္း ငိုေနရပါၿပီ.......
ဒါေပမဲ့ အိမ္ရွာရေသာ အလုပ္ကလည္း လြယ္သလိုရွိသလို၊ ခက္သလိုလိုလည္းရွိပါတယ္။
ေၾသာ္ .... ေနစရာတစ္ခုေလးအတြက္ အရမ္းစဥ္းစာေနရတာပါပဲလားေနာ္၊
အိမ္ႏွင့္MRT ၾကားအကြာအေ၀း၊ အိမ္လခ၊ အလုပ္ႏွင့္အိမ္ အကြာအေ၀း၊ အတူေနရမဲ့အခန္းေဖာ္ကိစၥ၊ အိမ္ရွင္ျပႆနာ...... ဟူး
ကၽြန္မလိုခ်င္ေသာ အေနအထားအားလံုးအနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရ၊ ရွာရပါတယ္ရွင္....
အင္းေပါ့ေလ....... တစ္ခုခုကိုလိုခ်င္ေနသ၍ တစ္ခုခုကိုျပန္ေပးဆပ္ရၿမဲပါပဲေလ.......
ကၽြန္မအခုေနေနရတာေတြက House ဟုေခၚေသာ အိမ္မ်ိဳး မွာပါ။ Home ဟုအဓိပၺာယ္ရွိေသာ အိမ္မ်ိဳးေတြ မဟုတ္ပါဘူးရွင္။
တစ္ခါတေလ ကၽြန္မစဥ္းစာၾကည့္မိတယ္။ ျမန္မာျပည္က လူတစ္ခ်ိဳ႕ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာေနေသာ သူေတြကို အထင္ၾကီးတတ္ၾကတယ္ေနာ္... ကၽြန္မလည္းအရင္က အထင္ႀကီးေတာ့ႀကီးပါတယ္၊ဒါေပမဲ့ အရမ္းႀကီးေတာ့ အထင္မႀကီးခဲ့ပါဘူး၊ ပိုက္ဆံေတြေတာ့ရပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ေငြေတြရသေလာက္လည္း ေပးဆပ္ရမည့္ အလုပ္ခြန္အားေတြလည္း မနည္းေပးဆပ္ရမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္မိလိုပါ။ အမွန္တကယ္ပါပဲ အခုကၽြန္မလည္း လက္ေတြခံစားေနရပါၿပီ။ တခ်ိဳ႕ကဆို ႏိုင္ငံျခားသြားေနသူေတြကို ေကာင္းေကာင္းေန၊ေကာင္းေကာင္းစား ၿပီးေပ်ာ္ေနတယ္လို႔ ထင္တယ္ေနာ္။ အမွန္တကယ္ စာရင္းေကာက္ၾကည့္ရင္ မေပ်ာ္ေသာလူဦးေရ - အေရတြက္ ပိုမ်ားမွာလို႔ ကၽြန္မထင္မိပါတယ္။ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလုပ္တာ၀န္ေတြႏွင့္ပိေနၿပီး တခါတခါ ကိုယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြေတာင္ ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။
ကၽြန္မဆို အရင္ကျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္္။ မိဘေတြအရိပ္ေအာက္မွာ..... Home ႏွင့္တူေသာ အိမ္ေပါ႔....
ကၽြန္မ စားခ်ိန္၊အိပ္ခ်ိန္၊ေနစရာေနရာ၊ေငြေၾကး၊တျခားအိမ္မႈကိစၥေတြအားလံုး ဘာမွပူစရာမရွိဘူးပါ။
ကၽြန္မ စိတ္ညစ္စရာေတြလည္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နားလည္အားေပမဲ့သူ မိဘေတြ ႏွင့္အတူေနေနခိ်န္ေပါ့ေနာ္...
အခု ကၽြန္မ စိတ္ထဲ အလုပ္ကိစၥ၊ေငြေၾကး၊အိမ္အလုပ္၊စားရန္ကိစၥ၊ အားလံုး ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် စဥ္းစားေနရပါၿပီ။ ကိုယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြလည္း ဒီလိုပဲ အခ်ိန္ရွိသ၍ စဥ္းစားေနရသူေတြပဲ ၊ ကိုယ့္ကို ဘယ္သူကမွ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုေတာင္ အားလံုးအႏိုင္ႏုိင္ေတြျဖစ္ကုန္တာေပါ့....... စိတ္အားငယ္လို အားေပးမည့္ သူ က ကၽြန္မႏွင့္ အေ၀းဆံုးေနရာေတြမွာပါ။
အင္း..... ကၽြန္မ Air-con ေလးနဲ႔ Computer ေလးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။
Air-con ထဲေနၿပီး ေခြၽးျပန္ေနေသာ ကၽြန္မ၊ Customer မ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာတို႔ႏွင့္ ေျဖရွင္းေနရေသာ ျပႆနာေပါင္း မ်ားစြာႏွင့္ ကၽြန္မ၊ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း စာရင္းမကြာေအာင္ ႀကိဳးစားေနရေသာ ကၽြန္မ၊ ေနမေကာင္းလွ်င္ေတာင္ ေခါက္ဆြဲ ကို ကိုယ္တိုင္ျပဴတ္စားေနရေသာ ကၽြန္မ၊ စိတ္မေကာင္းလို႔ ရင္ထဲခံစားခ်က္ေတြ ကို ေျပာျပစရာမရွိေသာ ကၽြန္မ၊ အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာကို ရင္ဆိုင္ေနရေသာ ကၽြန္မ၊ ဒီလိုပါပဲေနာ္......
ရင္ထဲမွာ အတိုင္းအဆ မသိေအာင္ အထီးက်န္ဆန္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ လိုခ်င္ေသာ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မျပန္ေပးဆပ္ရတာပဲ .... ကၽြန္မ ခံႏိုင္ရမွာေပါ့ေနာ္......
အမွန္တကယ္ေျပာတာ..... ကၽြန္မ Singapore မွာ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ကၽြန္မလိုပဲ ကၽြန္မသိသေလာက္ မိတ္ေဆြေတြလည္း မေပ်ာ္ၾကဘူးထင္ပါတယ္.....
ကၽြန္မေလ ေရာက္ရာေနရာမွာ စိတ္မညစ္ေအာင္ေနတတ္ပါတယ္။ အေမဆိုေျပာတတ္တယ္။ သမီးက အိမ္ကိုလည္း မလြမ္းတတ္ဘူးလို႔... ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ Singapore ေရာက္ၿပီး 1 ႏွစ္ေက်ာ္တာနဲ႔တင္ အိမ္ကိုအရမ္းသတိရလာတယ္၊ အခုဆို ကၽြန္မ 2 ႏွစ္ေက်ာ္ေတာ့ေလ အရမ္းလည္း လြမ္းလာတတ္ပါၿပီ။
ဘယ္အရာေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမေလာက္ မေပ်ာ္တာေတာ့ တကယ္ပါပဲရွင္၊
အေဖ့ ကိုလည္းသတိရလို႔ မ်က္ရည္က်တတ္ၿပီ၊ အေမ့ကို သတိရလို႔ ငိုေနတတ္ၿပီ၊ ေမာင့္ ကို လြမ္းလို႔လည္း ငိုေနရပါၿပီ.......
ကၽြန္မ ေမာင့္ကို သတိရတိုင္း ဒီသီခ်င္းေလးကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ နားေထာင္တတ္တယ္။
No comments:
Post a Comment