လက္ရွိအေျခအေနမွာ
မေပ်ာ္ေမြ႔ႏိုင္သူအတြက္
တစ္ေယာက္တည္းပဲေနေန
အမ်ားနဲ႔ပဲေနေန
အၿမဲတမ္းအထီးက်န္ေနပါတယ္။
မရွိတာကိုေတာင့္တေနတဲ့သူ
ရွိတာကိုမေက်နပ္ႏိုင္တဲ့သူဟာ
မေရမရာအေတြးေတြ
မေသမခ်ာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔
ထာ၀ရအထီးက်န္ေနမွာပါပဲ။
အမ်ားအားျဖင့္ လူေတြက အေပါင္းအသင္း၊ အစုအေ၀းေတြႏွင့္ ေနထိုင္တတ္သာသဘာ၀ပါ။
လူေတြမွာ အားငယ္စိတ္၊သိမ္ငယ္စိတ္၊စိုးရိမ္စိတ္…အစရွိသျဖင့္ ရွိတတ္ပါတယ္
သာမာန္ေနေကာင္းေနရင္ ဘာမွ မသိႏိုင္ေပမဲ့ ေသြးနဲ႔သားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားေသာ ခႏၶာကိုယ္က တခါတခါ ေနမေကာင္းျဖစ္တတ္ေသာအခါ လူသားတိုင္းနီးပါးခံစား ရေသာ စိတ္ခံစားမႈမ်ားပါ…….
စိတ္ဓာတ္အရမ္းခိုင္မာပါေသာ သူရဲေကာင္းေတြပင္လွ်င္ ေတြေ၀သြားတတ္ပါတယ္…
ဒီလိုစိတ္ခံစားမႈေတြဟာ လံုး၀ေပ်ာက္သြားတယ္ဆိုတာမရွိႏိုင္ပါဘူး…. ဒီလိုခံစားမႈေတြကို သက္သာေအာင္ လူေတြက အေပါင္းအသင္း၊အစုအေ၀းေတြႏွင့္ ေနထိုင္ေနၾကျခင္းပါ…၊ ဒီလိုေနျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ကို သက္သာရာသက္သာေၾကာင္း ရရွိတတ္တယ္ဆိုတာ သိရွိေနၾကပါသည္။
ၾကီးမားေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္သာ အရာအားလံုးကို လက္ခံေနႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနပါတယ္…..
လူတိုင္းလူတိုင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရွိၾကလိုသာ ကိုယ္ေရာက္တဲ့ေနရာတိုင္းမွာ အဆင္ေျပသည္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊မေျပသည္ေသာ္လည္းေကာင္း အားလံုးကို လိုက္ေလ်ာ ညီေအာင္ ေနေနၾကရပါတယ္ လို႔ကၽြန္မယူဆမိပါတယ္…….
အခ်ိန္တန္လို႔ ကိုယ္ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အနည္းငယ္ပိုင္ဆိုင္ လာၿပီဆိုလွ်င္ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားကို အခ်ိန္တန္လို႔ ခြဲခြာသြားၾကျပန္တာ သဘာ၀ပါ..
အခ်ိန္မတန္ဘဲ ခြဲခြာသြားၾကတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ … ဒါကလည္း ကိုယ္ကသာ သူႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အခ်ိန္မတန္ေသးတာ…… သူ႔အတြက္ၾကေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္သူ အခ်ိန္တန္ေနၿပီနဲ႔ တူတယ္ေပါ႔ေနာ္…..
ဒီလို ေတြ႔၊ဆံု၊ၾကံဳ၊ကြဲ၊ ဆိုေသာ ဘ၀ဓမၼတာမွာ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာႏွင့္ ေတြ႔ဆံု က်င္လည္ရင္း လာခဲ့စဥ္ကလည္း အေဖာ္ပါမလာသလို၊ ျပန္သြားျပန္ေတာ့လည္း တစ္ေယာက္တည္းပါ……
No comments:
Post a Comment