အသိုက္အၿမံဳ

ကၽြန္မ အိမ္ ကိုလြမ္းတယ္၊ အဆင္မေျပတာေတြ ပိုမ်ားရင္ အရမ္းျပန္ခ်င္တယ္၊ အခုမွ မဟုတ္ပါဘူး ေရာက္ၿပီး ၁ႏွစ္ေနာက္ပိုင္း စကၤာပူတြင္ ကၽြန္မ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေရာက္ခါစကေတာ့ မေပ်ာ္ေပမဲ့လည္းကၽြန္မ ေနတတ္ပါတယ္။ ေနႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ သည္ ေရာက္ေသာေနရာတိုင္း ေနတတ္ေအာင္ႀကိဳးစားသူပါ။ အိမ္အေပၚလည္း အရမ္းမလြမ္းတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေရာက္ၿပီး ၁ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း အထီးက်န္ဆန္မႈ ေတြ ပိုခံစားလာရပါတယ္၊ အစစအရာရာ ကိုယ့္ ဘာသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြကို ႏွစ္သက္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ လူဆိုတာ ကေတာ့ တိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ အျဖစ္ ကိုယ္ႏွင့္ စိတ္တူကိုယ္တူ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ မ်ိဳးကို တြယ္တာတတ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ဆန္မႈ ကို ႏွစ္သက္မယ္ မထင္ၾကပါဘူးေနာ္၊ ဒါေၾကာင့္လည္း အေဖာ္အေပါင္းေတြႏွင့္ ေနထိုင္တတ္ၾကတာ လူ႕သဘာ၀ တစ္ခုလိုပါပဲ။

ေန႔တစ္ေန႔ မွာ ကၽြန္မ Bank တစ္ခုကို အလုပ္ကိစၥ နဲ႔ သြားခဲ့တယ္၊ Bank Teller အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ Bank Teller က ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္မႏွင့္သူ အရင္က စကားေတြေျပာျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အလုပ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာတာပဲမ်ားတယ္၊ ကၽြန္မ ရန္ကုန္ (၁) လျပန္သြားခဲ့ေတာ့ ကၽြန္မကို သူ မေတြ႕တာၾကာသြားလို႔ ေမးတာနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ေျပာျဖစ္ခဲ့ေသာအေၾကာင္း တစ္ခုကို ကၽြန္မခံစားခ်က္အတိုင္း အခုအေၾကာင္းအရာကို ေရးျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

- သူမ က ကၽြန္မကို ေမးတယ္၊ ျမန္မာျပည္မွာ ေပ်ာ္ခဲ့လားတဲ့၊

- ကၽြန္မ ေပ်ာ္ပါတယ္။

- ကၽြန္မ က သူမကို ျမန္မာျပည္ ျပန္ျဖစ္လားေမးတယ္၊

- သူမ အခုမျပန္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္၊ တျခားႏိုင္ငံေတြကိုပဲ သြားေတာ့တယ္လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။

- ကၽြန္မက ထပ္ေမးတယ္၊ ျမန္မာျပည္ကို မလြမ္းဘူးလားလို႔ေပါ့၊

- သူမ က အရင္ သူဒီမွာ ေက်ာင္းတတ္တုန္းက သူမ တစ္ေယာက္တည္းေနရခ်ိန္က စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးရက္ဆိုရင္ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို အခန္းအျပင္မွာထားၿပီး စာေမးပြဲ ေျဖတာ၊ ၿပီးတာနဲ႔ ေလဆိပ္ဆင္းၿပီး ျပန္တာပဲလို႔ေျပာျပတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနလုိ႔ရႏိုင္သေလာက္ ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ျမန္မာျပည္ပဲ ျပန္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ အခုၾကေတာ့ မိသားစုေတြအားလံုး ဒီအကုန္ေရာက္ကုန္ၿပီေလ၊ အမ်ိဳးသားေရာ၊ မိဘေတြေရာ၊ ကေလးေတြပါ အကုန္ဒီမွာဆိုေတာ့ ရန္ကုန္မျပန္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္မ ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့တာက - ေကာင္းပါတယ္ အမ၊ အခုအမ ေနသားက်သြားၿပီေပါ့ေနာ္၊

ဟုတ္တယ္ ညီမေလး အမ Family အားလံုး ဒီမွာဆိုေတာ့ ေနသားက်သြာပါၿပီ။

ကၽြန္မ အေတြးထဲမွာ ေတြးေနတာတစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္။

ဒါကေတာ့ ကိုယ္ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကိုယ့္ အေလးနက္ထားေသာ၊ ကိုယ္ခ်စ္ေသာ၊ ကိုယ္အားကိုးေသာ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္ႏွင့္ ကိုယ့္မိသားစုေလးေတြသာ ကိုယ္ႏွင့္ အနီးဆံုးမွာ ရွိတယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေနရာမ်ိဳး၊ ဘယ္ေဒသမ်ိဳးအဆို ေနႏိုင္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ႏိုင္ဘူးဆိုေသာ ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုပါ။

ဒါဆို ကၽြန္မ ၾကားၾကားေနရေသာ စကားေတြျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကိုပဲ ျပန္ခ်င္တယ္၊ ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္ကိုပဲ အၿပီးျပန္ေတာ့မယ္၊ အမ်ိဳးသားေတြေရာ၊ အမ်ိဳးသမီးေတြေရာေျပာေနေသာ စကားသံေတြပါ။ ဒါဆို သူတို႔ အားလံုး ရဲ႕ အသိုက္အျမံဳ ကမာၻေလးက ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနျခင္းျဖစ္တယ္ေပါ့ေနာ္၊ တစ္ခ်ိုဳ႕ ကၾကေတာ့ ဒီမွာ ေနသားက် ေနပါၿပီ၊ မျပန္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ဆိုေသာ သူတို႔သည္လည္း သူတုိ႕ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ အသိုက္အ၀န္းကမာၻေလး က သူတို႔ႏွင့္ အနီးဆံုးျဖစ္ေသာ Singapore ႏုိင္ငံမွာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္။

ကၽြန္မလည္း သာမန္လူသားတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ စိတ္သေဘာထားခ်င္းတိုက္ဆိုင္သူ ႏွင့္ အေဖာ္ျပဳေနခ်င္မိတာေပ့ါ၊ ကၽြန္မ အရင္ ေနႏိုင္သည္ဆိုတာကလည္း ကၽြန္မကို အရမ္းခ်စ္ေသာ ခ်စ္သူ၏ ေႏြးေထြးေသာ ေမတၱာ၊ ဂရုစိုက္မႈ ၊ အစရွိသျဖင့္ လြယ္ကူစြာ ေျပာဆို ဆက္သြယ္ႏိုင္ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးေတြ ေၾကာင့္ပါ။ အခု ကၽြန္မကို နားလည္ၿပီး ကၽြန္မ စိတ္ညစ္သမွ်ကို မၿငီးမညဴ နားေထာင္ေပးတတ္ေသာ ကၽြန္မ၏ ခ်စ္သူသည္ ကၽြန္မႏွင့္ ဆက္သြယ္ရန္ခက္ခဲေသာ ေနရာတြင္ ေရာက္ရွိေနပါသျဖင့္ ကၽြန္မတြင္ အထီးက်န္ဆန္မႈ၊ ခ်စ္သူကို လြမ္းေသာ၊ သတိရေသာ စိတ္ေတြႏွင့္ ကၽြန္မရင္ဖြင့္ တိုင္ပင္ခ်င္သမွ်ေတြကို စိတ္ထဲမွာ မ်ိဳသိပ့္ကာျဖင့္ ကၽြန္မတို႔၏ရည္မွန္းခ်က္ျပည့္ေသာ အခ်ိန္ထိ ႀကိဳးစားေနထိုင္ကာ ေပ်ာ္ရြင္ေသာ ကၽြန္မ၏ အသိုက္အျမံဳကမာၻေလးသို႔ အၿပီးျပန္သြားရမည့္ ေန႔ရက္ေတြကို လက္ခ်ိဳးေရတြက္ရင္း … အခု ကၽြန္မ ဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္သာ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ေနရပါသည္ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မ ကို စိတ္ကူးရင္ဆန္တယ္၊ စိတ္မွေကာင္းေသးရဲ႕လားလို႔ ထင္ခ်င္ထင္ႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္ေနာ္။

Any How လူတိုင္းလူတိုင္း ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ကူးရင္ကမာၻေလးေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္၏ ကမာၻေလး တည္တ့ံဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတိုင္းျဖစ္လာရန္ ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ကူးေတြႏွင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကပါစို႔ လားရွင္။

မိမိျပဳေသာ အလုပ္သည္ မိမိသာလွ်င္ ေကာင္းေကာင္း၊ ဆိုးဆိုး ခံႏိုင္ရည္ရွိ မွသာလွ်င္ ကိုယ္ပိုင္စိတ္ကူးျဖစ္ေသာ ကိုယ့္ကမာၻေလးတြင္ လည္း သာယာေပ်ာ္ရြင္မည့္ဟု ကၽြန္မ ယံုၾကည္ပါသည္။