သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕ ျဖစ္ပါတယ္….
အဘိဓမၼာေန႔ ဆိုလည္းမွန္ပါတယ္…
ဒီလို ေကာင္းမြန္လွေသာေန႔ တစ္ေန႔တာလံုးတြင္ စိတ္သေဘာမေနာျဖဴစင္ မႈရွိေအာင္ ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မနာလို၀န္တိုမႈ ကင္းရွင္းေအာင္ ကုသိုလ္စိတ္ေလးပြားမ်ားၿပီး ေနၾကရေအာင္ေနာ္….
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္း(၁၀)ရက္ ပိတ္တာရယ္၊ လူႀကီးေတြကို လိုက္ကန္ေတာ့ ရတာေတြ ေၾကာင့္ေပါ႔..
အက်ၤီလွလွေလးေတြ၀တ္သြားရၿပီး လူႀကီးေတြကိုကန္ေတာ့တယ္ … ကန္ေတာ့ ၿပီးရင္ မုန္႔ဖိုးရတယ္ေလ.. ဒါေၾကာင့္ အရမ္းေပ်ာ္တယ္.. ကေလးဆိုေတာ့ ကိုယ္လိုတာ ရရင္ေပ်ာ္ၾကတာ သဘာ၀ေပါ႔ေနာ္…
ကၽြန္မ မီးပန္းကစားျခင္း၊ ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္ျခင္းတို႔ကို အရမ္းေၾကာက္တယ္… မလုပ္ရဲဘူး… သူမ်ားေတြ ေဆာ့တာကိုပဲ ၾကည့္ၿပီးေပ်ာ္တတ္ပါတယ္… ကၽြန္မ မကိုင္ရဲတာပါ…
တစ္ႀကိမ္မွာ ေမာင္ေလးႏွင့္ သူ၏သူငယ္ခ်င္း မီးပန္းလႊတ္ေနၾကတာကို ၾကည္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔လႊတ္လိုက္ေသာမီးပန္းက ကၽြန္မ၏ေျခေထာက္ေပၚ ျပဳတ္က်ခဲ့တယ္… ကၽြန္မအရမ္းပူလို႔ ေတာ္ေတာ္ငိုခဲ့ရတယ္… ေမာင္ေလးကလည္း တမင္လုပ္တာမဟုတ္ေတာ့ သူလည္းမ်က္ႏွာ မေကာင္းျဖစ္ေနတာေပါ့.. ေမေမကေတာ့ ကေလးေတြပဲဆိုၿပီး မဆူခဲ့ပါဘူး… ကၽြန္မ ပူလို႔ ငိုပဲေနေတာ့ မိဘေတြကစိတ္ပူၿပီး ေဆးခန္းကို ခ်က္ခ်င္းေခၚသြားခဲ့ၾကတယ္… ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ ဖန္ေရစိမ္ၿပီး ေဆးေပးတယ္ ၊ အပူသက္သာေအာင္ ေဆးလိမ္းေပးတယ္၊ အနာမရင္းေအာင္ ေဆးထိုးေပးလိုက္တယ္… အနာေပ်ာက္သြားေပမဲ့လည္း အမာရြတ္ကေတာ့ ေသရာပါက်န္ခဲ့တယ္… အမာရြတ္ေနရာက ျဖဴေနမွာစိုးလို႔ ေဆးပင္ေတြနဲ႔ မနည္းစြတ္ခဲ့ရတယ္..
အဲဒီေနာက္ပိုင္း မီးပန္းလႊတ္တဲ့ ဘယ္ေနရာမ်ိဳးကိုမဆို မသြားေတာပါ၊ မၾကည့္ေတာ့ပါ၊ ေ၀းေ၀းမွာပဲ ေနေတာ့တယ္.. ပိုေၾကာက္သြားတယ္ေပါ႔ေနာ္…
သီတင္းကၽြတ္မီးထြန္းပြဲေတာ္ ႀကီးသည္ အလြန္ကိုစည္ကားလွပခဲ့ပါတယ္..
ဆီးမီးေရာင္စံုမ်ား ထြန္းၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို ပူေဇာ္ရတာလည္း မြန္ျမတ္ေသာ ကုသိုလ္ပါ။ သီတင္းကၽြတ္လတြင္ လူႀကီးမ်ားကို ဂါ၀ရထားၿပီး ကန္႔ေတာ့ရတာ မဂၤလာတစ္ပါး ပါ။ လူႀကီးလူငယ္မေရြး ဘုရား ေက်ာင္းသြား ဥပုသ္ သီးတင္းေစာင့္တည္ၾကတာလည္း မြန္ျမတ္လွတဲ့ ကုသိုလ္ တစ္ခုပါ…
ၿမိဳ႕ ျပလူေနမႈ စနစ္ကတစ္မ်ိဳးဆိုေတာ့ ေက်းလက္ေတာရြာေတြလို တစ္ခ်ိဳ႕ေသာကိစၥေတြမွာ အျပည့္အ၀ ခံစားမႈ မရွိႏိုင္ၾကပါ… ၿမိဳ႕ေန စရိတ္ႀကီးမႈေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တျခားအေဆာင္အေယာင္ ေတြေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း စီးပြားေရးကိုသာ ပိုၿပီးဦးစားေပး လုပ္ကိုင္ေနရေသာေၾကာင့္ လူမ်ား၏အာရံုေတြသည္ စီးပြားေရးသို႔သာ ဦးတည္ေနၾကရပါသည္။
ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္မ တစ္ခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြကို ေက်းလက္ေတာရြာ ေတြကိုႏွစ္သက္အားက် ပါတယ္…
ကၽြန္မစိတ္မွန္းေပါ႔ေနာ္…
ရြာဦးဘုရားသြား၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ ဆြမ္း၊ပန္း၊ေရခ်မ္း၊ဆီမီးပူေဇာ္ၾကၿပီး၊ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တြင္လည္း ေ၀ရာ၀စၥ ကူညီလုပ္ကိုင္ရင္း ဥပုသ္ေစာင့္တည္ၾက နဲ႔ အလြန္ကို ေအးခ်မ္းမႈ ရွိေနၾကမွာပါ..
အေဆာင္အေယာင္ေတြကင္းရွင္းၿပီး အေပၚယံ ပကာသနေတြမပါပဲ ျဖဴစင္မွန္ကန္ေသာ ေစတနာေတြႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြကို ေတြ႔ရွိရတတ္လို႔ပါ။
ၿမိဳ႕ေတြမွာေတာ့ အေပၚယံလွပေသာ ၀တ္စားဆင္ရင္မႈေတြႏွင့္ ဟန္ေဆာင္ထားေသာ စိတ္ေစတနာေတြျဖင့္ အျပံဳးတစ္၀က္ကိုဟန္ကြန္႔ၿပံဳးကာ ပူပင္မႈေတြကိုေတြ႕ ရတတ္လို႔ပါ။
ကၽြန္မမွတ္မွတ္ရရ တစ္ခုကေတာ့ သန္လ်င္ GTC ၀င္းထဲကို အစ္မေယာက်ာ္း၏ မိဘ ေတြ အလည္ ေခၚတုန္းက ခဏေရာက္ဖူးတယ္… အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ကို မုန္႔ဖိတ္ေကၽြးတာပါ… လိုက္ပို႔ေပးမည့္ကားလည္းရွိတာေရာ၊ အလုပ္ကလည္း ေစာျပန္လို႔ ရတာေရာနဲ႔ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေျပာၿပီး ခဏလိုက္သြားခဲ့တယ္…
သန္လ်င္ ဆိုေတာ့ ရြာေတြလိုပဲေပါ့ေနာ္၊ ေက်ာင္း၀န္းထဲက ၀န္ထမ္းေတြကလည္း ၿမိဳ႕ေပၚကလူေတြလို မ်ိဳးလည္းမဟုတ္၊ ေတာရြာက လူေတြလိုလည္း မဟုတ္သလိုပါပဲ…. ေဖာ္ေရြမႈေတာ့ရွိပါတယ္
ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ဘုရားေလးတစ္ဆူရွိတယ္.. အဲဒီေန႔ က သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔ျဖစ္တယ္…
ကၽြန္မတို႔ သန္လ်င္ေရာက္သြားခ်ိန္က ေန၀င္ေတာ့မည့္အခ်ိန္ဆိုေတာ့ လယ္ကြင္းေတြနဲ႔၊ လူေတြ ရွင္းလင္းေနခ်ိန္ ဆိုေတာ့ ရင္ထဲဘာကို လြမ္းေနလဲမသိဘဲ လြမ္းသလိုလို ခံစားရတာေတာ့အမွန္ပါ…
ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မုန္႔စိမ္းေပါင္း စားရပါတယ္… ၿပီးေတာ့ အေၾကာ္ေတြနဲ႔ ေရေႏြးခ်မ္းလာခ်ေပး ပါတယ္.. ကၽြန္မတို႔ကသူစိမ္းေတြဆိုေတာ့ စားလိုက္ေသာက္လိုက္ေပါ႔… အစ္မကေတာ့ စကားေျပာေနတာေပါ့ေနာ္… သူကသိမ့္မစားလိုက္ရဘူးေပါ့ေနာ္….
စားၿပီးေတာ့ ဘုရားေလးနားမွာ ဆီမီးခြက္ေတြမွာ မီးထြန္းခဲ့ၾကတယ္.. မီးခြက္ေလးေတြ တန္းစီခ်ၿပီး စီစီရီရီ ထြန္းထားလိုက္တာ ဘုရားပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုး၀င္းထိန္ၿပီး က်က္သေရ ရွိစြာႏွင့္ လွပလြန္းတယ္…. ပတ္၀န္းက်င္တြင္လည္း ကေလးေတြ ေအာ္ဟစ္ေဆာ့ကစားၿပီး အလြန္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္…
ျမင္ကြင္းေလးက ဘုရားတစ္ဆူေဘးပတ္ပတ္လည္ ဆီမီးေရာင္မ်ား၀င္းထိန္ေနၿပီး၊ တျခား ေဘးပတ္၀န္းက်င္တြင္ အေမွာင္အတိ ပ်ိဳးေနပါသည္…. ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္…
ဒါကၽြန္မ ရြာအေငြ႕အသက္ ခံစားခ်က္ေလးတစ္ခုပါ
ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြသာသတိရၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မအလုပ္ မအားေတာ့သျဖင့္ မေပ်ာ္တတ္တာလား… မသိေတာ့ပါ….
သတိထားမိသမွ်ကေတာ့ ဘုရားေပၚ ကို လူအရမ္းမ်ားလို႔ မေရာက္ျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ…..
ဒီလိုနဲ႔ ၿမိဳ႕ေနလူေတြရဲ႕ က်ည္းက်ပ္မႈေၾကာင့္ သဘာ၀ခံစားမႈေတြလည္း မရွိသလို ျဖစ္ရတာ မဆန္းေတာ့ပါဘူး ေပါ့ေနာ္…
ဒါကၽြန္မမွတ္မိသမွ် သီတင္းကၽြတ္အေၾကာင္းပါ....
ကၽြန္မတို႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဆီမီးမ်ားကို လမ္းေဘး ပတ္လည္တစ္ေလွ်ာက္ ထြန္းၿပီး ပူေဇာ္တာကေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္းပါ.....
ဒီႏွစ္တြင္လည္း ကၽြန္မ မျမင္ရေပမဲ့ ဆီမီးေရာင္ေတြႏွင့္ ပူေဇာ္ထြန္းညိႈထားေသာ လမ္းေလးကလွေနဦးမွာပါ..
No comments:
Post a Comment