ပါရမီျဖည့္ဖက္

တစ္ခါတုန္းက စာေရးဆရာေလာင္းလ်ာ တစ္ေယာက္မွာ ထူးျခားေသာ ဇနီးသည္တစ္ေယာက္ ႐ွိခဲ့ဖူးသည္။

သူမနာမည္က ဆိုဖီယာ ျဖစ္သည္။

သူမ၏ ခင္ပြန္း နသယ္နီယန္သည္ အေကာက္ခြန္႐ံုး အမႈထမ္းတစ္ဦးျဖစ္၍၊ တစ္ေန႔တြင္ အိမ္သို႔ အႀကီးအက်ယ္ မိႈင္ေထြလ်က္ ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူအလုပ္ျပဳတ္လာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ေျပာသည့္အခါ ဇနီးသည္က ၀မ္းသာအားရ ထေအာ္သည္။ မိန္းမဘယ္လိုျဖစ္သြားတာပါလိမ့္ဟု သူေငးေမာေနစဥ္ ဇနီးသည္က၊ “ ဟန္က်ၿပီ၊ ႐ွင္ေရးခ်င္ေနတဲ့၀တၳဳ အခုမွေရးရေတာ့မယ္”ဟုဆိုသည္။

“ ေအးကြာ၊ အားသြားတာေတာ့ မွန္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ စာထိုင္ေရးေနေတာ့ ဘာနဲ႔သြားစားမလဲ” ေယာက္်ားက စိတ္ဓာတ္က်လ်က္ပင္ ျပန္ေျပာသည္။

ဇနီးသည္က စားပြဲအံဆြဲတစ္ခုကို ဆြဲဖြင့္ၿပီး အထဲမွ ေငြစကၠဴကို ယူ၍ ေထာင္ျပလိုက္သည့္အခါ နသန္နီယယ္ အ့ံအားသင့္သြားသည္။
“ မင္း ဘယ္က ရသလဲ” သူ တအံ့တၾသ ေမးသည္။

“ကၽြန္မက ႐ွင္႔မွာ ပါရမီ႐ွိတယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ထားၿပီးသား။ တစ္ေန႔က်ရင္ ဂႏ ၳ၀င္တြင္မယ့္ ၀တၳဳႀကီး တစ္ပုဒ္ ႐ွင္ေရးျဖစ္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မသိေနတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ႐ွင္အပတ္စဥ္ ေပးတဲ့ ေငြထဲက နည္းနည္းစီ ကၽြန္မ ဖဲ့ဖဲ့ၿပီး စုထားတာ၊ ဒီပိုက္ဆံနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ တစ္ႏွစ္လံုး စားလို႔ေလာက္တယ္ ႐ွင္ေရးေပေတာ့” ဟု ဆိုဖီယာက ယံုၾကည္မႈ အျပည့္နဲ႔ေျပာလိုက္သည္။

မိမိအေပၚ အားထားယံုၾကည္လွသည့္ ဇနီးသည္ထံမွ ထက္သန္တက္ႂကြစိတ္ေတြ ကူးစက္ကာ နသန္နီယယ္သည္ အေမရိကန္စာေပသမိုင္းတြင္ အထင္႐ွားဆံုး လက္ရာတစ္ခု ျဖစ္လာမည့္ ‘ၾကက္ေသြးေရာင္စာလံုး’ (The Scarlet Letter) ၀တၳဳႀကီးကို ေရးသားျဖစ္ခဲ့ၿပီး နသန္နီယယ္ေဟာ္သြန္း (Nathaniel Hawthorne) ဟူေသာ သူ၏ အမည္ကိုလည္းက ကမ ၻာက သိေစခဲ့ေပသည္။

စာေရးသူ : ေဖျမင့္
မူရင္း : Nido Qubein ၏ Encouragement



ကၽြန္မသည္ ဒီ၀တၳဳ ကိုႏွစ္သက္ပါသည္။
ကၽြန္မ အတုယူမိမွာပါ။(ကၽြန္မအိမ္ေထာင္ဖက္အတြက္ပါ)
တူညီစြာနဲ႔ အျပန္အလွန္နားလည္ယံုၾကည္မႈ၊ အေပးအယူ မွ်တမႈ၊ စာနာေထာက္ထားမႈ ေတြ လိုအပ္ပါသည္။ ဒီလိုဆိုေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္မွာပါ။